Babam Yanıyorrrrrr :)

bu benim değil şimdi eşşek kadar olan kardeşimin hikayesi akşam oturdukta konuşurken aklımıza geldi:) bundan yıllar yıllar önce bende kardeşimde çocukkene:) kütahyada oturuyoruz ve babam o zaman İstanbul'a Beşiktaş maçına gelmişti arkadaşlarıyla..o zaman lig tiviler desımartlar yok:) naklen veriyor maçları trt 1..neyse bi ara annem maçı açtı kardeşimde izlemeye başladı..annem dediki bak oğlum babanda bu maçta bakalım görebilecekmisin dedi..amaç oyalansın:) neyse 15 dk geçti geçmedi bi anda kardeşim çığlık atmaya başladı noluyor diye bi koştuk yanına...beşiktaş gol atmış tribünlerde meşale yakılıyor:):) kardeşim ağlıyorrrrrrr "anne babam yanıyooooooo, anne babamı yakıyolarrrrrr,babam ölcek annneeeee" diye nasıl ağlıyor ama öyle böyle değil:) oğlum diyo bak onlar meşale birazdan söner baban yanmıyo...yok çığlık çığlığa ağlıyor...:):) neyse maç bitti bizdeki olay hala devam ee o zaman cep telefonumu var:) babam arayana kadar saatlerce ağlamıştı sıpam benim:)

fb-aydın maçı

belki bu maçı duymayanız yoktur bu maç fenerbahçe tarihinin şanlı tarihine yakışmayacak maçlardan biridir kadıköyde 1-6 lık bir skor aman allahım ne bu şimdi diyeniniz vardır içinizden ama art niyetle yazmadım bu benim ilk futbolla tanışıklığım ilk fenerbahçe sevgim ve belkide değişmeyecek tutkum olacaktı herkes o kadar çok kızıyorduki maç sonrası ama ben sahada utançlarından yere kapaklanan futbolculara kenetlenmiştim tribunlerden yuhalanma sesleri arasında elleri başlarında ne olduğunu anlamaya çalışıyorlardı hepside o an dank etti kafama dedim sahip çıkmalyım takımıma herkes köstek olurken destek olmalıyım ben bağlanmalıyım iyikide bağlanmışım kanaryama şimdi o kadar çok geliştiki artık bizi bile aşmaya başladı seyrederken gözlerim ayrı dolar kendimi kaybederim aydın maçı gelir aklıma kadıköyde eski tribunlerde tahtaların üzerinde başlayan o güzel dostluk yaşadığım müddetçe sürecek anlaşılan :)