Ne çok izlerdim zamanında Dağlar kızı Heide'yi...Dedesi Peter ve Clara ile maceralarına bayılırdım... bide yedikleri ekmeğe hastaydım sünger gibi:) ama şarkısıda bi acayip 80'li yılların en çok izlenen anime çizgifilmdi.. Buyrun başlarken;
Hepimiz çocuk olduk ve o zamanlar yaptıklarımız şimdi baktığımızda o kadar komik ve safça geliyorki belkide bu yaptıklarımıza kızılmamasında tek neden art niyet olmaması idi zaman geçtikçe yaptıklarımıza kızılmaya başlandı bunun adı belkide buluğ çağımız olarak addedildi ve bizim büyüdüğümüz varsayıldı ama unutulduki ben hala çocuktum hala elma şekeri yemek hala aldığım ekmeğin ucundan bir diş ısırık almak yada sabah erkenden kalkıp tv de çizgi film kuşağında pinokyoyu seyretmek istiyordum ama olmadı bu bizim için bir dönüm noktası oldu bir bakıma şimdi büyüdük ama hala çocukca hayalleri peşinde koşan ve onları yaşatanlara ne mutlu hayallerimiz biz büyüdükçe küçüldü belkide.....
Benim çocukluk kahramanım da Remi'ydi. Her gün televizyon karşısında onun başlayacağı saati beklerdik. Kahramanlığı camdan atlamak, adam öldürmek şeklinde değil de iyi insan olmak, elindekinin kıymetini bilmek, çalışmak olarak öğretti bize... Evet çok ağlardık izlerken ama Remi'den öğrendim bir somunun ne anlama geldiğini. :) O küçük çocuğun bir somun ekmeği bir tas suyla beraber köpekleriyle nasıl paylaştığını gördükten sonra midem ağrır diye verilmeyen üçüncü şeker için ağlamamayı öğrendim mesela. :)) Lir çalarak para kazanmaya çalışan evsiz bir beş yaş çocuğundan neler öğrenilebilirse hepsini öğretti bize. Artık çizgi sinema tadında değil çizgi kahramanların rolleri hemen hemen her bölümde başka bir tema işleniyor ve çoğunun bir teması bile yok. :)) Sonra da insanlar artık çok acımasız, duygusallık bitti, aşk öldü vs vs vs... :)))
